JACEK  ANTONI  KOWALSKI 

Urodził się 5-go maja 1950 roku w Ostrowie Wielkopolskim. Działacz polityczny, niepodległościowy i społeczny. Pochodzi z rodziny o wybitnie patriotycznych tradycjach. Dziadek jego, dr Aleksander Dubiski, był lekarzem chirurgiem i kapitanem Wojska Polskiego. Za udział w Powstaniu Wielkopolskim został rozstrzelany przez hitlerowców w grudniu 1939 r. w Winiarach pod Kaliszem.

Matka, Maria Dubiska-Kowalska, pseudonim „Maryla“ była żołnierzem Armi Krajowej w oddziale partyzanckim legendarnego „Ponurego“-Jana Piwnika, walczącego w Górach Świętokrzyskich.

Szkołę podstawową i gimnazium ukończył w Ostrowie Wlkp. W 1968 roku rozpczyna studia handlu zagranicznego na WSE w Sopocie. Za udział w protestach robotniczych na Wybrzeżu w grudniu 1970 roku zostaje aresztowany w Gdyni i przewieziony do obozu w Wejherowie. W roku 1971 zostaje zmuszony do przerwania studiów i podejmuje pracę jako kasjer w Spółdzielni Ogrodniczej w Ostrowie Wlkp. Zwolniony z pracy wyjeżdża do NRD, gdzie pracuje jako palacz i operator maszyn w kotłowni.

W 1972 roku podejmuje studia germanistyki na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Inwigilowany przez Słuzbę Bezpieczeństwa MSW wyjeżdża jeszcze przed obroną pracy magisterskiej w lipcu 1976 r. do Francji a potem do Niemiec. Po otrzymaniu azylu politycznego zamieszkuje w Augsburgu, gdzie w latach 1977-1984 pracuje jako nauczyciel języka niemieckiego i historii.

Członek Polskiej Partii Socjalistycznej na Obczyźnie od 1976 roku. Organizator i przewodniczacy Kola PPS w Augsburgu. W PPS pełni szereg odpowiedzialnych funkcji partyjnych: sekretarz, wiceprzewodniczący a od 1983 r. przewodniczący Komitetu Głównego PPS w Niemczech. We władzach naczelnych PPS w Londynie pełni funkcje sekretarza a potem wiceprzewodniczącego CKW PPS. Od 1978 r. jest członkiem Rady Naczelnej PPS w Londynie.

W roku 1987 wraz z Bogdanem Żurkiem prowadzi rozmowy scaleniowe PPS, które doprowadzają do Zjazdu Zjednoczeniowego PPS na Emigracji w Bernried w 1987 r. Od listopada 1987 r. pełni funkcje zastępcy przewodniczacego Centralnego Komitetu Wykonawczego i członka Rady Naczelnej PPS w Londynie.

W październiku 1990 r. zostaje wybrany na XXV Kongresie PPS w Warszawie na członka CKW i Rady Naczelnej PPS. Po zerwaniu uchwał zjazdowych i udziale krajowej grupy PPS w wyborach wspólnie z postkomunistami powołuje wspólnie z czołowymi działaczami PPS na Emigracji Centralny Komitet Zagraniczny PPS i zostaje wybrany na funkcję przewodniczacego. Reprezentuje PPS na Zjazdach Miedzynarodówki Socjalistycznej pod przewodnictwem Willy Brandta.

Od sierpnia 1979 radny Oddzialu Rady Narodowej w Niemczech z ramienia PPS, gdzie pełni funkcje sekretarza a od roku 1985 wiceprzewodniczącego. Jest przewodniczącym klubu poselskiego PPS w RN. Od roku 1986 pełni funkcję wiceprzewodniczacego Rady Narodowej, Emigracyjnego Parlamentu w Londynie.

Był delegatem Rady Pomocy Uchodźcom z ramienia Rządu RP w Londynie.

Pełnił szereg odpowiedzialnych funkcji w Zjednoczeniu Uchodźców Polskich w Niemczech. Współwydawca pisma ZPU „Rodak“.

Redaktor naczelny pism PPS: „Przemiany“ i wersji niemieckiej „Die Wende“ a później redaktor „Biuletynu Bawarskiego“. Publikuje w prasie emigracyjnej – „Dziennik Polski“ i „Tydzień Polski“ w Londynie.

W latach 1982-1989 był odpowiedzialny za organizację siatki przerzutu antykomunistycznej literatury do Polski i innych państw bloku sowieckiego.

Wiceprezes Stowarzyszenia na Rzecz Porozumienia Niemiecko-Polskiego i przewodniczący Zjednoczenia Organizacji Polskich w Bawarii. Działacz Polskiej Rady w Niemczech i Konwentu Organizacji Polskich w Niemczech.

W latach 1977-1994 współpracuje z Rozgłośnią Polską Radia Wolna Europa w Monachium.

Jacek Kowalski jest członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich i Światowej Federacji Dziennikarzy .

W dniu 27.04.2004 uznany przez IPN w rozumieniu art. 6 ustawy o Ściganiu Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia 14 czerwca 1990 r. za pokrzywdzonego i prześladowanego przez reżim PRL.