Antropolog, etnograf,  dziennikarz, alpinista, korespondent europejski Sekcji Polskiej Głosu Ameryki, redaktor audycji sportowych Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa.

Urodził się 15 kwietnia 1920 roku Broniszowie koło Kazimierzy Wielkiej. Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Był synem Jana Stanisława i Felicji Jadwigi Slaskich. W latach 1929-1933 pobierał nauki w Szkole Pracy Harcerskiej w Sromowcach Wyżnych nad Dunajcem. W wieku 12 lat ( latem 1932 roku ) założył i wydawał własne pisemko „Rekord” ( podtytuł „Najświeższe wiadomości” ). Już wówczas żywo interesował się sportem. Następnie był uczniem gimnazjum imienia świętego Stanisława Kostki w Kielcach. W 1937 roku zdał maturę i rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Równolegle studiował dziennikarstwo w Wyższej Szkole Dziennikarskiej w stolicy. Wybuch wojny przerywał akademicki okres życia Juliusza Slaskiego.

We wrześniu 1939 roku dotarł na Węgry, gdzie w ramach pracy w budapesztańskiej placówce PCK pomagał Polakom. W marcu 1940 roku został przerzucony do Francji i wstąpił w szeregi Armii Polskiej. Był motocyklowym zwiadowcą. 16 czerwca 1940 roku na skutek ran odniesionych w trakcie bojowego zwiadu pod Port-sur Saône trafił do szpitala w Besançon w strefie okupowanej przez hitlerowców. W listopadzie 1940 roku uciekł z medycznej placówki i przedostał się do Grenoble, gdzie w latach 1941-1943 na tamtejszym Uniwersytecie ukończył przerwane wybuchem wojny studia prawnicze. Równolegle na przełomie lat 1942/1943 studiował handel. Za dzielność w walce z wrogiem został odznaczony „Croix de guerre avec palme”. Po wkroczeniu wojsk niemieckich do Grenoble, na rozkaz polskich władz wraz z innymi studentami przekroczył granicę hiszpańską. Został aresztowany i osadzony w więzieniu w Figueras a następnie w obozie koncentracyjnym w Miranda del Ebro. W styczniu 1944 roku na skutek starań PCK został zwolniony. Przedostał się wówczas do Wielkiej Brytanii i podjął służbę w I Korpusie Wojska Polskiego w Kinghorn koło Edynburga. W sierpniu 1944 roku władze wojskowe skierowały Slaskiego na Uniwersytet w Oxfordzie, gdzie studiował antropologię, etnografię, ekonomię i nauki polityczne.

W styczniu 1947 roku został przeniesiony do rezerwy, zaś w lipcu ukończył studia i podjął pracę, jako asystent Wydziału Antropologii Uniwersytetu w Londynie. W latach 1950-1953 pracował w International African Institute. W ramach tej pracy w 1950 roku uczestniczył w wyprawie badawczej do Tunezji. Współpracował z kwartalnikiem naukowym „African Abstracts” i prasą emigracyjną: „Wiadomościami” oraz „Dziennikiem Polskim i Dziennikiem Żołnierza”. Od sierpnia do października 1953 roku był asystentem programowym Sekcji Polskiej BBC. Był członkiem Związku Dziennikarzy R.P. w Londynie. Od listopada 1953 roku do czerwca 1954 roku uczestniczył w wyprawie badawczej dookoła świata dr Cwilonga.

W lipcu 1954 roku przeniósł się do Monachium, gdzie rozpoczął pracę w europejskiej filii Sekcji Polskiej Głosu Ameryki. W 1958 roku, gdy likwidowano filię VOA w Monachium na stanowisku europejskiego korespondenta pozostawiono jednego pracownika. Był nim Juliusz Slaski. Funkcję tę pełnił do ostatnich chwil swojego życia. Mimo, iż jako korespondent nie był etatowym pracownikiem VOA, można go było usłyszeć na falach eteru niemal codziennie. Występował pod nazwiskiem Jan Zaleski. Rozliczany był na podstawie wyemitowanych materiałów. W 1966 roku dla Głosu Ameryki relacjonował obchody związane z Milenium Polskim w Rzymie. Był sprawozdawcą letnich olimpiad w Rzymie w 1960 roku i w Monachium w 1970 roku oraz zimowej olimpiady w Grenoble w 1968 roku. Jako korespondent europejski odpowiedzialny był za codzienny przegląd prasy ze starego kontynentu. Z czasem Slaski podobnie jak i jego koledzy z monachijskiej filii Głosu Ameryki trafił do Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa, w której pracował od 1974 do 1990 roku. W RWE był redaktorem programów sportowych współpracownikiem programów „Panorama dnia” i „Panorama tygodnia”, „Komentarz kulturalny”, „Punkt widzenia”, „Fakty, wydarzenia, opinie” oraz „Przegląd prasy”. Przed mikrofonami RWE występował jako Hubert Grzymała.

Największa pasją życia Slaskiego były góry i górska wspinaczka. Był członkiem monachijskiego oddziału Alpenverein. Zaliczył niemal wszystkie alpejskie szczyty. Wędrował również po górach innych kontynentów. Każdą wolną chwilę spędzał na górskich szlakach na regularnej wspinaczce i w każdej wolnej chwili na antenie mówił o górach. Miłością do gór próbował zarazić słuchaczy swoich radiowych programów. Utrzymywał kontakt z polskimi himalaistami między innymi z Wandą Rutkiewicz i Andrzejem Zawadą. W lipcu 1990 roku wraz z innymi członkami Alpenverein wybrał się w Alpy Kotyjskie, u źródeł Padu, niedaleko miejscowości Crissolo. 15 lipca o godzinie 11.30 schodził ze szczytu Monte Viso (3841m). Podczas trawersowania stromego żlebu poślizgnął się i spadł 300 metrów. Zginął na miejscu w górach, które tak bardzo pokochał. Ciało tragicznie zmarłego alpinisty i radiowca sprowadzono do kraju i pochowano w rodzinnym grobie Slaskich na krakowskim Cmentarzu Salwatorskim. 

 Jarosław Jędrzejczak

( Ziemianie polscy XX wieku. Część 2, wydawcza DiG, Warszawa 1994; wycinki prasowe z 1990 roku przekazane autorowi biogramu przez Open Society Archives w Budapeszcie, informacje uzyskane od Wojciecha W. Wiśniewskiego oraz od byłych radiowców i kolegów Slaskiego Adama Czerniawskiego ( VOA ) i Marka Walickiego ( RWE i VOA)).