WŁODZIMIERZ  SZNARBACHOWSKI

Poeta, pisarz, publicysta, dziennikarz, radiowiec, działacz polityczny.(1913 – 2003)

  Włodzimierz Sznarbachowski urodził się 2 grudnia 1913 roku w St. Petersburgu. Ukończył prawo w Warszawie. Przed wojną był działaczem i ideologiem ONR-Falanga. Więzień (nr. 6) Berezy Kartuskiej.

Po wydostaniu się z okupowanej Polski Włodzimierz Sznarbachowski znalazł się w Rzymie, gdzie działał w podziemnej Delegaturze Rządu RP na uchodźstwie. Wtedy też wstąpił do zakonspirowanej Włoskiej Partii Socjalistycznej, a po jej rozłamie przeszedł do Partii Socjaldemokratycznej Saragata (przyszłego prezydenta Włoch), w której pełnił funkcję przewodniczącego Sekcji Międzynarodowej.

Po wyzwoleniu Rzymu (4 czerwca 1944 roku) założył i redagował - jako cywilny pracownik II Korpusu gen. Andersa -  kwartalnik literacko-polityczny Iridion. W roku 1946 wstąpił do działającej na emigracji Polskiej Partii Socjalistycznej, w szeregach której piastował wiele odpowiedzialnych funkcji i stanowisk (m.in. wiceprzewodniczący Rady Naczelnej PPS w Londynie i Komitetu Głównego PPS w Niemczech). Polska Partia Socjalistyczna - jedna z głównych sił politycznych rządu emigracyjnego - powierzyła mu stanowisko przewodniczącego Klubu PPS w Polskiej Radzie Narodowej (emigracyjny parlament). Sznarbachowski pełnił też funkcję wiceprzewodniczącego Centralnego Komitetu Zagranicznego PPS.

W roku 1952 Włodzimierz Sznarbachowski osiedlił się w Monachium, podejmując pracę w Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa. Z RWE współpracował do roku 1990.

     Włodzimierz Sznarbachowski - polityk, pisarz, dziennikarz, publicysta i poeta - był autorem niezliczonej ilości tekstów i artykułów.

Oto niektóre z nich:
Poezja Armii Polskiej na Wschodzie - „Orzeł Biały” - tygodnik II Korpusu
Światło - miesięcznik PPS, Paryż 1947
Bolesław Piasecki - od skrajnej antyniemieckości do projektów współpracy z Niemcami - „Zeszyty Historyczne” nr. 94, Paryż 1990
Jeszcze o człowieku na Całunie Turyńskim - „Słowo” nr. 17 i 18, Berlin 1992
Wspominając Kisiela - „Kultura”, Paryż 1992   
Terroryzm - wciąż przemilczany odcinek działalności ONR Falangi - „Tygodnik   Powszechny” nr. 44, Kraków (1993)
Moje włoskie przygody - polscy socjaliści w powojennej Italii - „Tygodnik Powszechny” nr. 34, Kraków (1994)

     Twórczość poetycka Włodzimierza Sznarbachowskiego (publikowana w prasie emigracyjnej we Włoszech, Anglii i Niemczech) zebrana jest m.in. w tomikach Wieczorna Wenus (Polska Fundacja Kulturalna - Londyn 1984), Eurydyki (Biblioteka „Archipelagu - Berlin 1986), Charonowe sanie (Polska Fundacja Kulturalna – Londyn 1989), El trineo de Caronte (Kraków 1990).

Nakładem domu wydawniczego „Aneks” w Londynie, wydana została (1997) książka Włodzimierza Sznarbachowskiego 300 lat wspomnień.

     Włodzimierz Sznarbachowski należał do czołowych postaci emigracyjnego życia politycznego i kulturalnego. O wolną Polskę walczył nie tylko przy pomocy pióra i mikrofonu, ale też jako polityk odgrywał ogromną rolę w emigracyjnych organizacjach niepodległościowych, stanowiąc niedościgniony wzór prawego Polaka i patrioty.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Zawsze uczynny i koleżeński, dżentelmen w każdym calu, hołdujący zasadzie, że dobrem można pokonać każde zło, pozostanie „Włodzio“ w naszej pamięci na zawsze.

     Włodzimierz Sznarbachowski zmarł 24 stycznia 2003 roku w Locarno (Szwajcaria) w wieku 89 lat. Spoczął w grobowcu rodzinnym w Pollone w północnych Włoszech.  

(PM)